Dan Clark Audio Aeon Core kontynuują charakterystyczną dla amerykańskiego producenta linię wzorniczą opartą na łezkowatym profilu muszli. Podziwialiśmy to już przy Noire X, mamy więc ciąg dalszy odwzorowywania anatomii ludzkiej małżowiny usznej. Same słuchawki miały być – jeśli dobrze się orientuję – bardziej budżetowym ukłonem w stronę fanów oferty tego producenta. Spodziewać się więc powinniśmy tu czy tam oszczędności. I rzeczywiście takowe znalazłem. Ale w zupełnie nieoczekiwanym miejscu.
Bardzo rzadko się zdarza, że mogę gościć dwie pary danych słuchawek jednocześnie. Zwłaszcza, że jedna sztuka pochodzi bezpośrednio od producenta i przysłana została mi – wraz z drugim egzemplarzem – przez osobę prywatną. W obu przypadkach właścicielami są osoby o imieniu Michał. Tak więc obu panom Michałom bardzo serdecznie dziękuję. Tym bardziej, że z tego co widziałem nie są to słuchawki dostępne u nas w kraju (a przynajmniej jeszcze nie). Tak więc nawet gdyby jakimś cudem była możliwość ich wypożyczenia, to by jej nie było.
Recenzja dotyczy dwóch prywatnych egzemplarzy należących do czytelników, którym serdecznie dziękuję za zaufanie i użyczenie sprzętu do niezależnych testów. Jeśli posiadacie sprzęt, którego jeszcze nie recenzowałem i chcecie, abym przeprowadził jego pełną i niezależną ekspertyzę, serdecznie zachęcam do zgłoszenia go na oficjalne testy i pomiary. Działalność portalu można wesprzeć również kupując kable sygnowane moim logo, albo bezpośrednio wpłatami via Buycoffee.to 💜
Konstrukcja, jakość wykonania i ergonomia Dan Clark Audio Aeon Core
Z zewnątrz konstrukcja sprawia wrażenie zwartej, przemyślanej i estetycznej, a matowe wykończenie skutecznie maskuje drobne ślady użytkowania. Jeśli ktokolwiek szykował się na „drewno” na muszlach, to rozczaruję – są to najpewniej nadruki (widać ślady po druku igłowym). Ewentualnie samoprzylepny fornir.
Zastosowany pałąk ze stopu niklowo-tytanowego (nitinol) gwarantuje pamięć kształtu, stabilny docisk boczny oraz bezproblemowe dopasowanie do zróżnicowanych profili anatomicznych głowy, eliminując potrzebę manualnej, skokowej regulacji. Siłę naciągu dobrano tak, że słuchawki nie podjeżdżają do góry. A przynajmniej na mojej głowie tego nie uświadczyłem.
Wygoda i izolacja pasywna
Pod względem ergonomii użytkowej Aeon Core plasują się w ścisłej czołówce słuchawek wokółusznych. Umiarkowana masa własna (452 g ważone) w połączeniu z szerokim, skórzanym pasem nośnym doskonale rozkłada nacisk osiowy na czubku głowy, nie powodując punktowych ognisk dyskomfortu nawet podczas wielogodzinnych sesji odsłuchowych. Głębokie pady z pianki z pamięcią kształtu szczelnie obejmują całe ucho, tworząc komorę akustyczną o wysokim stopniu uszczelnienia. Przekłada się to bezpośrednio na wybitną – jak na konstrukcję pasywną – izolację od hałasów otoczenia, co stanowi istotny atut w środowisku domowym.
Wykonanie i aspekty serwisowe
O ile spasowanie elementów zewnętrznych stoi na wysokim poziomie, o tyle szczegółowa inspekcja inżynieryjna ujawnia kompromisy konstrukcyjne, które budzą uzasadniony sceptycyzm w perspektywie wieloletniej eksploatacji.
Pady montowane są do korpusu za pomocą warstwy kleju albo jakiejś taśmy dwustronnej, bo nie widzę żadnej możliwości, aby je zdjąć. Wyklucza to ich szybką, bezinwazyjną wymianę czy łatwą konserwację. A ta by się przydała, ponieważ jeden z egzemplarzy ma zamienioną polaryzację. Same pady natomiast wyglądają, jakby boczna warstwa była ze skóry PU. Dokładnie tak samo w dotyku prezentują się pady na moich HE400se v2, a wszyscy wiemy jak wygląda trwałość tego typu padów u Hifimana.
W każdym razie w połączeniu z niemal nierozbieralną architekturą samych muszli sprawia to, że dostęp do przetwornika i okablowania wewnętrznego jest drastycznie utrudniony. W półce cenowej sięgającej 4500 zł tego typu ograniczenia oraz konieczność polegania na autoryzowanym serwisie przy elementarnych czynnościach eksploatacyjnych (jak zużycie padów) stanowi poważne ryzyko serwisowe dla użytkownika końcowego.
Na plus należy odnotować solidne gniazda przyłączeniowe typu Hirose/SN-8, które zapewniają pewne ryglowanie wtyków i wykluczają przypadkowe wypięcie przewodu podczas pracy.
Jakość dźwięku Dan Clark Audio Aeon Core
Dan Clark Audio Aeon Core można scharakteryzować jako słuchawki neutralne z wyraźną tendencją do rozjaśnienia i analityczności. Zastosowany przetwornik planarny cechuje się typowym dla konstrukcji zamkniętych DCA strojeniem, jednak z wyraźnym przesunięciem akcentu w stronę ekspozycji mikrodetali. Służy im szerokie wzmocnienie pasma w zakresie od 2,5 kHz do 7,5 kHz, osiągające lokalne wybicie w punkcie 5,6 kHz.
Jest to zdaje się element o tyle dla nich charakterystyczny, że wprost determinuje wybitnie audiofilski, napowietrzony charakter brzmienia.
Pod względem powtarzalności produkcji odnotowałem jednak krytyczne rozbieżności w kontroli jakości między egzemplarzami. Dotyczy to problemów z polaryzacją fazową przetwornika, na niestabilności zniekształceń nieliniowych kończąc.
Problem z fazami dotyczy egzemplarza pokazanego wyżej, a więc P00748. Jeden z przetworników jest tutaj polutowany na odwrót. Paradoksalnie posiada… lepsze odczyty THD+N niż egzemplarz sprawny o numerze P00948.
Mamy więc całkowicie losowy poziom zniekształceń i losową kontrolę jakości. To prawdopodobnie tutaj producent – wzorem np. Hifimana – poczynił oszczędności. Można się zastanawiać, czy aby nie jest to problem jednostkowy, ale na head-fi również podnoszono temat odwróconej polaryzacji. Między wierszami pada numer seryjny 519, ale nie jest to informacja potwierdzona.
Z Właścicielem słuchawek problem rozwiązaliśmy za pomocą „zepsutego” kabla, który „zepsutą” polaryzację tak psuje, że aż naprawia. Mówiąc krótko: odwróciłem mu fazę dla wadliwego kanału w samym kablu. Ponieważ egzemplarz pochodzi z USA, a słuchawki są nierozbieralne de facto, taniej jest nam zrobić to tak, niż pchać je na RMA po celnikach za ocean.
W każdym razie…
Bas
Analiza techniczna: Wykres pasma przenoszenia na sztucznym uchu wykazuje liniowe i równomierne rozciągnięcie najniższych częstotliwości. To typowe dla dobrze uszczelnionych przetworników planarnych. Subbas od 20 Hz schodzi płasko bez gwałtownego roll-offu. Utrzymuje stabilny poziom energetyczny aż do wyższego basu w okolicach 150–200 Hz. Pomiary zniekształceń harmonicznych w dolnym zakresie nie wykazują groźnych anomalii rezonansowych. Aczkolwiek egzemplarz oznaczony jako poprawny fazowo (przypomnę, SN: P00948) legitymuje się wyższym poziomem THD niż sztuka z odwróconą fazą. Dowodzi to braku powtarzalności w procesie napylania lub naciągu membran.
Subiektywny odsłuch: W rzeczywistym odsłuchu dół pasma odbierany jest jako zwarty, techniczny i wysoce zdyscyplinowany. Ze względu na zjawisko izofony oraz psychoakustyczną interakcję z wyższymi rejestrami, bas wydaje się lżejszy i mniej dociążony, niż wskazywałyby na to same wykresy. Szerokie wzmocnienie wyższej średnicy i sopranu skutecznie maskuje część energii subbasowej. To z kolei przesuwa percepcję w stronę szybkości i twardego ataku kosztem organicznej masy i kinowego uderzenia. Ludzki słuch nie kompensuje w tym przypadku dołu automatycznie, przez co odbiór basu pozostaje stricte monitorowy.
Tony średnie
Analiza techniczna: Średni podzakres częstotliwości charakteryzuje się wzorową linearnością w przedziale 300 Hz – 1 kHz, gwarantując poprawną podstawę harmoniczną instrumentów. Problem pojawia się powyżej 2 kHz, gdzie na wykresie uwidacznia się wyraźny brak liniowości: pasmo zaczyna gwałtownie piąć się w górę, tworząc szerokie wzmocnienie w przedziale 2,5–7,5 kHz z naddatkiem energetycznym względem krzywej Optimum HiFi (OHF). Zbieżność kanałów w tym rejestrze na sztuce poprawnej jest zadowalająca, lecz obecność anomalii wznoszącej zmienia naturalne proporcje harmoniczne.
Subiektywny odsłuch: Średnica gra czysto, bezpośrednio i z wyraźnym zacięciem analitycznym. Wokale są mocno wyciągnięte przed szereg, momentami wręcz hiperrealistyczne, co nawiązuje do strojenia znanego z droższego modelu Noire X, aczkolwiek Aeon Core oferują odrobinę cieplejszą barwę w niższej średnicy. Nadmiar energii w rejonie 3–5 kHz sprawia, że ludzki aparat słuchowy odbiera głosy jako nieco odchudzone z rezonansu klatki piersiowej, a wszelkie sybilanty czy niedoskonałości realizatorskie są natychmiast bezlitośnie obnażane.
Sopran
Analiza techniczna: Wysokie tony są bezpośrednią kontynuacją wzmocnienia ze średnicy. Kluczowym punktem metrologicznym jest wybicie w rejonie 5,6 kHz, po którym następuje stopniowe opadanie pasma z ubytkiem energii powyżej 10 kHz. Zjawisko to w połączeniu z analizą wodospadową (CSD) ujawnia umiarkowane wygaszanie rezonansów własnych membrany, typowe dla przetworników planarnych pozbawionych zaawansowanych falowodów dyfuzyjnych. Przebieg fali prostokątnej oraz zanik widmowy pokazują obecność mikrodrgań, które korelują z podbitym zakresem wysokotonowym.
Subiektywny odsłuch: Góra pasma jest jasna, świeża i obfita w mikrodetale. Z punktu widzenia fizjologii słuchu, kumulacja energii w rejonie 5–7 kHz tworzy wrażenie spektakularnej rozdzielczości, celowo skrojonej pod gusta klienta audiofilskiego, często borykającego się z naturalnymi ubytkami percepcji najwyższych częstotliwości. Brzmienie talerzy perkusyjnych i instrumentów smyczkowych ma wyrazisty blask, choć przy dłuższych sesjach odsłuchowych może prowadzić do zmęczenia percepcji słuchowej ze względu na brak łagodzącego dołka kompensacyjnego w punkcie 6 kHz.
Wrażenia sceniczne
Konstrukcja komór przetwornika oraz specyficzne ukształtowanie nausznic zapewniają bardzo dobrą izolację od otoczenia, co rzadko idzie w parze z tak napowietrzoną sceną dźwiękową. Aeon Core budują przestrzeń z wyraźnym podziałem planów, gdzie szerokość sceny dominuje nad jej głębokością. Wzmocnienie pasma w rejonie 5,6 kHz potęguje wrażenie lokalizacji źródeł pozornych, dając precyzyjny wgląd w akustykę pomieszczenia nagraniowego, choć odbywa się to kosztem intymności i naturalnego dystansu.
Najlepsze zastosowania i napędzenie
Dan Clark Audio Aeon Core legitymują się niską impedancją znamionową w okolicach 17,3 Ω oraz niemal idealnie płaskim przebiegiem fazy elektrycznej w całym paśmie pomiarowym, co wyklucza wpływ impedancji wyjściowej wzmacniacza na charakterystykę tonalną. Wymagania prądowe są jednak znaczne: z racji niskiej skuteczności planarnej słuchawki bezwzględnie wymagają wydajnego prądowo toru stacjonarnego lub mocnego wyjścia zbalansowanego; próby napędzenia ich ze słabych źródeł mobilnych skończą się spłaszczeniem dynamiki i zmatowieniem dołu.
W kwestii korekcji pasma, Aeon Core natywnie osiągają 61,2% zbieżności z targetem Optimum HiFi przy normalizacji uśrednionej. Słuchawki wybitnie dobrze reagują na selektywne programowe PEQ. Po zaaplikowaniu filtrów ścinających szerokie wzmocnienie 2,5-7,5 kHz oraz lokalne wybicie 5,6 kHz, wskaźnik zgodności z OHF rośnie do znakomitych 96,5%. Czyni to z nich sprzęt o wzorowej, liniowej tonalności.
Porównanie: Dan Clark Audio Aeon Core vs Beyerdynamic DT 990 PRO LE (Amiron MOD)
Zestawienie konstrukcji planarnej DCA z dynamicznym klasykiem z Heilbronn – zwłaszcza w zmodyfikowanej, wytłumionej akustycznie wersji DT 990 PRO LE – wydaje się być absolutną herezją i karkołomnym fikołkiem. Z jednej strony drogie zamknięte magnetostatyki, a z drugiej popularne dynamiki studyjne słynne ze swojej zabójczej szpili na sopranie.
W stanie fabrycznym DT 990 PRO LE cechują się rzeczywiście wciąż mocną sygnaturą V-kształtną z agresywniejszym wybiciem na górze pasma (rejon 8–9 kHz), podczas gdy Aeon Core prezentują równiejszy, techniczny bas i przesunięte niżej, szerokie wzmocnienie w przedziale 2,5–7,5 kHz. Zastosowanie dedykowanego modu tłumiącego pozwala jednak sprowadzić ich przebieg pasma do niemal idealnej zbieżności z krzywą Optimum HiFi, dorównując precyzją Aeon Core po ich własnym profilowaniu EQ.
Posłużmy się prostymi liczbami. Przy normalizacji do 1 kHz mamy na czysto 62% zgodności z targetem OHF (vs 61,2%), ale i bardzo podobne możliwości korekcyjne (96,2% względem OHF vs 96,5%).
Prawdziwym sprawdzianem inżynieryjnym okazuje się jednak domena czasowa. Wbrew obiegowym mitom o wyższości technologii planarnej, wykres zaniku widmowego (CSD) w zmodyfikowanych DT 990 PRO LE jest znacznie czystszy. Membrana dynamiczna szybko i równomiernie wytraca energię, pozostawiając słynne czarne tło bez niepokojących rezonansów. W Aeon Core wykres CSD ujawnia znacznie więcej pasożytniczych zjawisk. Na CSD widoczne są wyraźne artefakty i mikrodrgania membrany, które gasną wolniej i korelują z nieliniowościami w wyższym podzakresie.
Widać to również na wykresach THD, gdzie egzemplarz P00948 cierpi na pobudzenie harmonicznych (o dziwo P00748 nie). Wpływa to na wynik czystości: Aeon Core przegrywają w punkcie pomiarowym 1 kHz (0,03% vs 0,1%). Jeśli doliczymy sobie do tego lepszą zbieżność kanałów i przebieg kwadratowy w DT 990 PRO LE, to naprawdę robi się ciekawie.
Interesująca perspektywa ekonomii i opłacalności w tym porównaniu
Należy brać pod uwagę fakt, że opisujemy wersję LE, która różni się od zwykłej, a do tego po modyfikacjach (tłumienie akustyczne). Niemniej takie porównanie prowadzi jak sami widzicie do bardzo pouczających wniosków metrologicznych. A także ekonomicznych.
Podsumowując pragmatykę tego starcia:
- Domena czasowa i czystość CSD: Zmodyfikowany przetwornik dynamiczny DT 990 PRO LE deklasuje driver DCA pod względem czystości wygaszania rezonansów i braku pasożytniczych odbić na wodospadzie.
- Izolacja i ergonomia: Aeon Core wygrywają szczelnością zamkniętej bryły, izolacją pasywną oraz bezobsługowym pałąkiem z nitinolu.
- Serwisowalność: Beyerdynamiki to wzorzec pełnej rozbieralności i dostępności tanich części zamiennych. Z kolei Aeon Core pozostają konstrukcją klejoną i ryzykowną serwisowo.
- Ekonomia: Przy cenie ~4500 zł za Aeon Core i ~700-800 zł za zoptymalizowane DT 990 PRO LE, metrologia bezlitośnie obnaża dysproporcję cenową. Beyerdynamiki po modzie oferują równiejszy stan w domenie czasowej za ułamek kwoty planarów.
Co najważniejsze, nawet jeszcze nie dotknęliśmy tutaj PEQ. To porównanie „netto”, czysto łeb w łeb. Wiem, że zabija to niektórym zabawę w żonglowanie słuchawkami dla samego żonglowania i poszukiwanie audio-cudów dla samego poszukiwania. Ale to, co tu robimy, to też część tego hobby – po prostu znacznie bardziej zdroworozsądkowa i uczciwa. Nie tylko wobec innych, ale również – a może przede wszystkim – wobec nas samych. DCA Aeon Core to w sumie fajne słuchawki. A mimo to wolę siedzieć w „gorszych” i znacznie tańszych Beyerdynamicach. Bo okazuje się, że są tak „gorsze”, że aż technicznie lepsze (i pod kątem eksploatacji).
Dla mnie osobiście brzmienie DT 990 PRO LE nadal jest trochę zbyt szkliste na sopranie. Toleruję to jednak ze względu na skuteczny mariaż między możliwością ich normalnego słuchania, a zachowaniem cech słuchawek analitycznych-studyjnych.
Wszystkie wyniki pomiarowe są zresztą dostępne w laboratorium, gdzie można dokonać pełnego porównania samodzielnie oraz dobrać inne modele słuchawek do porównania.
Porównanie: Dan Clark Audio Aeon Core vs Meze Strada
Tu już jest znacznie bardziej adekwatny pojedynek – starcie dwóch zamkniętych konstrukcji z wysokiej półki cenowej (odpowiednio ~4500 zł i ~3500 zł), wciąż jednak reprezentujących odmienne technologie przetworników.
W domenie pasma przenoszenia (FR) różnice tonalne są diametralne. Meze Strada stawiają na strojenie nieco bardziej powściągliwe, z wyraźniejszym naddatkiem energii w basie oraz wczesnym przejściem w wyższy bas, po czym następuje złagodzenie wyższej średnicy i obecności. Aeon Core grają jaśniej, z technicznym, płaskim basem i szerokim wzmocnieniem w przedziale 2,5–7,5 kHz (lokalne wybicie 5,6 kHz), co nadaje im charakter stricte analityczny i napowietrzony.
W domenie czasowej (CSD) twarde dane ujawniają odmienne zachowanie obu przetworników:
- Meze Strada: Przetwornik dynamiczny w zamkniętej komorze wygasza energię równomiernie w sopranie. Jednak pozostawia dzwonienie w niższym podzakresie wyższej średnicy, co jest typowe dla strojonych akustycznie komór dynamicznych.
- Aeon Core: Membrana planarna w ciasnej obudowie generuje wyraźniejszą sieć mikrodrgań i drobnych artefaktów rezonansowych w korelacji z podbitym zakresem 3–6 kHz. Przez to wodospad w tym newralgicznym paśmie nie jest idealnie czysty. Jedynie na basie wyraźnie wygrywają względem Strady.
Wnioski użytkowe i metrologiczne:
- Tonalność i profil słuchacza: Meze Strada to brzmienie organiczne, relaksujące i choć wciąż detaliczne. Są bezpieczniejsze dla uszu przy długich odsłuchach bez korekcji. Aeon Core to precyzja, wgląd w mikrodetale i surowa analityczność.
- Potencjał korekcji (EQ): Aeon Core wybitnie reagują na PEQ, osiągając po ścięciu wybić blisko 96,5% zbieżności z targetem OHF. W Meze Strada wyrównanie dołu i doświetlenie wyższej średnicy wymaga szerszej ingerencji wielopunktowej.
- Napędzenie i ergonomia: Meze oferują wyższą skuteczność napięciową, znosząc słabsze źródła mobilne, podczas gdy Aeon Core wymagają niemal tyle „sosu”, co 250-ohmowe DT 990 PRO LE. Pod względem izolacji pasywnej Aeon Core zachowują przewagę, jednak obie konstrukcje są równie wygodnymi kompanami codziennych odsłuchów.
Podsumowanie
Dan Clark Audio Aeon Core to słuchawki o znakomitej ergonomii, wzorowej wygodzie użytkowej i bardzo dobrym tłumieniu pasywnym. Tonalnie prezentują kompetentne, analityczne brzmienie mające w sobie styl znany z Noire X, ale w bardziej ludzkim wydaniu.
Niestety, model ten obarczony jest realnymi znakami zapytania w kwestiach eksploatacyjnych i kontroli jakości. W cenie 4500 zł wpadki kontroli jakości są wysoce zastanawiające. Przypomnę, są to:
- odwrócona faza w jednym z przetworników (egzemplarz SN: P00748),
- drastyczne różnice w zniekształceniach harmonicznych na sztuce poprawnej fazowo (SN: P00948).
Ale nawet drobne heheszki w specyfikacji technicznej kreują producenta jako nieprofesjonalnego i niepoważnego, zwłaszcza w świetle powyższego. Dodatkowo niemal nierozbieralna konstrukcja muszli i prawdopodobnie klejone na stałe pady rodzą uzasadniony sceptycyzm co do długoterminowej eksploatacji. Tymczasem w zestawieniu metrologicznym i ekonomicznym odpowiednio zmodyfikowane słuchawki dynamiczne zaoferują:
- zbliżony potencjał EQ,
- takie same lub nawet lepsze właściwości techniczne,
- rozbieralną konstrukcję,
- często większe możliwości co do padów,
- a nawet samodzielny, bezproblemowy dostęp do części zamiennych.
I to wszystko za ułamek kwoty Aeonów.
Skreślenie słuchawek DCA z jednej strony byłoby nieuczciwe, ale mam za dużo wątpliwości, aby móc je polecić. Dlatego też otrzymują ode mnie pingwinka z wiaderkiem. Sami musicie stwierdzić, czy chcecie zaufać takiemu producentowi i jego produktowi.
Co do problemu faz, z właścicielem sztuki P00748 byłem dogadany, że ratujemy mu ją kablem (po prostu odwróciłem w nim fazę dla wadliwego drivera). Egzemplarz to import z USA, a samodzielnie nie widzę możliwości jak to bezinwazyjnie rozebrać. Aczkolwiek w ten sposób jedynie obchodzimy problem, zamiast go rozwiązać. Na problem THD w P00948 niestety już nic nie poradzę.
Sprzęt na dzień pisania i publikacji recenzji można sprowadzić na własną rękę z USA w cenie ok. 4500 zł
Dane techniczne
Skopiowane 1:1 z karty produktu na stronie producenta w oryginale:
- Weight 440gr
- Impedance 17ohms
- Sensitivity ~94 dB/mW
- Frequency response Yes, it has one
- Distortion < 0.1% ref 80dB White Noise
Platforma testowa
Poniżej sprzęt, który w największym stopniu został wykorzystany do napisania powyższej recenzji, jak również wykorzystywana muzyka i inne przydatne informacje.
- Interfejsy studyjne: Motu M4
- DACi: AF DA500
- Wzmacniacze testowe: AF HA500
- Integry słuchawkowe: Loxjie D40 Pro, Luxsin X8
- Mobilne DAC/AMP: FiiO KA13
- Słuchawki testowe pełnowymiarowe: AKG K240 DF, Audeze LCD-XC Full Carbon, Audio-Technica ATH-M50x, Beyerdynamic DT 990 PRO LE, Sennheiser HD 660S2, Sennheiser HD 800S
- Słuchawki testowe typu IEM: Beyerdynamic DT 30 IE
- Monitory odsłuchowe: M-Audio Forty Sixty
- Okablowanie testowe: własne okablowanie testowe i słuchawkowe z linii kabli Audionum oraz Fanatum
- Kondycjonowanie prądu: Acar F5 PRO, APC Back-UPS 1050, Topping HS01
- Muzyka wykorzystywana w trakcie testów: przeważnie gatunki elektroniczne, z obecnością również albumów klasycznych, neoklasycznych, jazzu, muzyki wokalnej i rocka. Format FLAC 24/48, OGG, WAV.
