FiiO K11 – recenzja uniwersalnej integry słuchawkowej

Na warsztacie wylądował FiiO K11. Sam dawniej posiadałem kilka urządzeń tego producenta i je sobie chwaliłem. A w większości recenzji jego produktów wrażenia miałem również bardzo pozytywne. Wysłanie w takich okolicznościach czegoś od FiiO do mnie na recenzję, rzadko kiedy nie zakończyłoby się rekomendacją. Tak, jak ogromna część sprzętów marki FiiO wysłanych mi na recenzję pochodziła od osób prywatnych, tak jest też i tym razem, a za co serdecznie dziękuję p. Jakubowi.

Aktualizacja 2026-10-07: Recenzja została uporządkowana i dostosowana do aktualnych standardów edytorskich i metrologicznych portalu.

Dane techniczne

Dane podawane przez jeden ze sklepów audio na karcie produktu:

• Główny układ sterujący: GD32F303RET6
• Układ  DAC: CS43198
• Obsługiwane formaty audio: 384 kHz/32 bity PCM, DSD256
• Złącze USB: Typ C
• Typ wyświetlacza: Custom VA, 1.1 cala
• Moc wyjściowa SE 1: L+R≥520mW + 520mW (32 Ohm, THD+N<1%) (32 Ohm/single-ended/wysokie wzmocnienie)
• Moc wyjściowa SE 2: L+R≥60mW + 60mW (300 Ohm, THD+N<1%) (300 Ohm/single-ended/wysokie wzmocnienie)
• Moc wyjściowa BAL 1: L+R≥1400mW + 1400mW (32 Ohm, THD+N<1%) (32 Ohm/zbalansowane/wysokie wzmocnienie)
• Moc wyjściowa BAL 2: L+R≥250mW + 250mW (300 Ohm, THD+N<1%) (300 Ohm/zbalansowany/wysokie wzmocnienie)
• Pasmo przenoszenia: 20 Hz ~ 50 kHz (tłumienie <0.2 dB)
• SNR: ≥123dB (ważony A)
• Poziom szumów: PO<2.8uV (ważony A); BAL<4.9uV (ważony A)
• Impedancja wyjściowa: PO<1.2 Ohm (obciążenie 32 Ohm); BAL<2.4 Ohm; (obciążenie 32 Ohm)
• THD+N: LO<0.00035% (1kHz/10k Ohm)
• Zasilanie: adapter zewnętrzny DC12V 2A
• Wymiary: 147 x 133 x 32.3 mm (łącznie z nóżkami)
• Waga: około 407g

Jakość wykonania i konstrukcja FiiO K11

Urządzenie jest bardzo fajnie zapakowane, aczkolwiek p. Jakub zdecydował się na ryzykowne zapakowanie sprzętu tylko w folię bąbelkową. Ta ochroni sam sprzęt, owszem, ale oryginalne opakowanie będzie nosiło ślady transportu. Kurierzy bowiem z reguły nie podzielają naszej pasji do sprzętu i dźwięku, toteż nie czczą go jak bożków. Rzucają nimi, miotają, depczą i kopią, choć nauczony jestem, aby w każdej sytuacji szukać pozytywów. Przeto dobrze, że żaden nie postanowił jeszcze potraktować paczki jak worka treningowego w wadze ciężkiej. To by było wysoce niesportowo.

Obudowa jest wykonana wzorowo. Cała metalowa, z frontem (szybką) z pleksi, bardzo fajnym pokrętłem (wciskanym) i kompletem wyjść.

Z przodu mamy jack 6,35 mm SE oraz 4.4 mm BAL. Z tyłu znalazło się wejście USB-C, COAX, OPT oraz wyjścia RCA (PRE). Na górze zaś raczy nas kolorowe logo producenta (RGB), którym można sterować wraz z innymi funkcjami za pomocą aplikacji. Niestety, nie pod Linuksem. Buuuuu.

Ale i tak na szczęście większością rzeczy można sterować wprost na urządzeniu, np. trójstopniowym wzmocnieniem, ale też wejściem czy wyjściem.

Zasilanie odbywa się za sprawą zewnętrznego zasilacza 12V. Sęk w tym, że FiiO K11 nie posiada żadnego włącznika, a przynajmniej tak sądziłem na początku. Przy Sound Blasterze X4 można było to zrozumieć (USB-Power, a więc wystarczy ErP). Tutaj chyba ktoś zapomniał o tym, że istnieje zasilanie sieciowe. Ale nie. Okazało się, że trzeba na upartego przytrzymać bardzo długo gałko-przycisk i przejść po drodze ekran wyboru wzmocnienia.

Jakość dźwięku FiiO K11

Z tego co wiem, Właściciel sprzętu używa z nim firmowych słuchawek FiiO: modelu FT1. Ponieważ niestety nie mam już do nich dostępu, nie byłem w stanie uraczyć się dokładnie takim połączeniem. Postanowiłem więc uraczyć się przynajmniej podobnym tonalnie ekwiwalentem w postaci Meze 105 AER. Słuchawki były już przeze mnie opisywane na łamach portalu i choć jest to model otwarty, mają swoje niewątpliwe walory, również na tle FT1.

Niestety żaden ze sklepów u nas w kraju nie opisał wprost czego mógłbym się spodziewać po FiiO K11, więc do testów przystępowałem kompletnie w ciemno. Wyczytać można jedynie, że:

„Wzmacniacze z serii K sprzedają się dobrze na całym świecie ponieważ zmieniają się wraz z coraz bardziej rosnącymi potrzebami użytkowników w zakresie korzystania komputerów stacjonarnych HiFi.”

Meze 105 AER słuchało mi się z FiiO K11 bardzo przyjemnie. Dostateczną głośnością był dla mnie pułap 40 przy najniższym poziomie wzmocnienia. Nie trzeba było ani nic podbijać, ani próbować szczęścia z balansem. Po mających swoją niezaprzeczalną dynamikę testach Toppinga A90D, stała obok mnie czysta szklanka z równie czystą wodą, jako swoisty detoks. Ale i malutki FiiO był jego częścią.

Wszystko gra i buczy

Dosłownie i w przenośni.

W trybie wzmacniacza odsłuchy były komfortowe i całkowicie bezproblemowe. Niczym w kuchni, w której panuje czystość, porządek i dyscyplina. Wszystkie łyżki i widelce były na swoim miejscu. A przez fakt, że sam Gordon Ramsay miał dziś akurat wolne, nawet względnie cicho było.

Specjalnie wyjęte na ten cel Sony MH1, również nie wykazały żadnych problemów, a już w szczególności osadu, czyli szumu własnego urządzenia. Choćby głośności nie musiałem modyfikować względem 105 AER i pokrętło pozostało na wartości 40. Przełączając się między FiiO K11 a swoim wielokrotnie słabszym prądowo interfejsem, też nie natrafiłem na jakieś niespodzianki.

W przypadku funkcji DAC było już różnie i w zależności od tego, jak bardzo tor był podatny na kształtowanie się pętli masy. Ta była tak duża w trakcie pomiarów, że musiałem zastosować specjalny moduł buforujący. Jest to zapewne koronny dowód dla wszelkiej maści pomiarowych sceptyków, że pomiary tylko psują i przeszkadzają, a świat bez nich byłby znacznie lepszym miejscem.

Czystość

Ale mimo to nie odmówiłem sobie zbezczeszczenia FiiO K11 pomiarem od strony elektroniki. Tu nasz spłaszczony pacjent również dzielnie dawał sobie radę i udowadniał, że wskaźniki sprzedaży nie wzięły się – mówiąc potocznie – z czapy. Nie dość, że sprzęt grał równo, to jeszcze należycie czysto:

Nawet w trybie DACa, uzyskaliśmy czystość na poziomie standardu Audio CD:

Sprawdziłem też, czy aby Właściciel będzie w stanie usłyszeć cokolwiek, co mogłoby pochodzić od FiiO K11 na ich własnych FT1. Okazało się, że nie ma takiej możliwości, nawet na wielokrotnie mniejszych poziomach głośności. Tak więc uspokajam od razu p. Jakuba, mojego imiennika, że jego zakup jest tym razem bardzo dobry i lepszy, niż Fosi K5 PRO lub nawet Sound Blaster X4.

Impedancja wyjściowa

Producent raczy nas informacją, że FiiO K11 jest obarczony bardzo niskim jej poziomem, ustalonym na pułapie < 1,2 Ohm. Pozwoliłem sobie na weryfikację tegoż twierdzenia samodzielnie. Wyszło mi dokładnie 1,285971223 Ohma. Czyli w zaokrągleniu 1,3. Prawie zgodnie ze specyfikacją, ale nie ma sensu kłócić się o ułamki.

Możliwości napędowe

Na stronach sklepowych możemy przeczytać w karcie produktu:

„Duża moc wyjściowa 1400 mW

Przy obciążeniu 32 Ω K11 jest w stanie wygenerować do 1400 mW. Dzięki temu z łatwością napędzi wiele słuchawek HiFi i słuchawek, aby w pełni zaprezentować ich potencjał”

Inne sklepy podają zaś ten akapit tak:

„Duża moc wyjściowa

Pod obciążeniem 32 Ohm, K11 jest w stanie oddać 1400 mW w trybie zbalansowanym. Dzięki temu z łatwością wysteruje wiele słuchawek nausznych i dokanałowych czy dousznych, aby w pełni uwolnić ich potencjał.”

Do dziś nie byłem w stanie spotkać ani jednej osoby, która podałaby mi na tacy słuchawki wymagające 1,4 W mocy. Chyba, że mówimy tu o uwolnieniu ich potencjału kinetycznego, bowiem wybuch słuchawek dokanałowych w uchu, przy takiej mocy, skutecznie i permanentnie rozwiąże wszystkie nasze problemy synergiczne i zakupowe.

Właściciel testowanego FiiO K11 posiada jak pisałem słuchawki FT1, a więc od tego samego producenta. Kupione zresztą po mojej płomiennej ich recenzji i rekomendacji. Deklarując mi, że słucha nie głośniej niż 70 dB SPL, daje nam to wymaganą moc na poziomie 1.57 µW. Przy 1400 mW, byłoby to 129,5 dB, a więc ich potencjał rzeczywiście byłby uwolniony. Ale czy tylko ich?

Prawdziwe uwolnienie potencjału

Zastanawiałem się na czym udałoby się uwolnić potencjał na całego. Szkoda bowiem marnować te 1400 mW z testowanego FiiO K11, nie sprawdzając, jak daleko może się ten sprzęt posunąć. Jeśli przy 32 Ohm mamy taką moc, to można spekulować, iż przy impedancji 4 Ohm będzie to ~11W. Tak się fajnie składa, że mam na magazynie dwa głośniki TEAC NXT Flat Panel o niemal idealnie takich właśnie parametrach. Aczkolwiek są to wartości po balansie. W trybie single-ended uzyskalibyśmy z FiiO jakieś 4W, choć i tak jest to wartość wystarczająca.

Na szybko zmontowałem więc przejściówkę na jack, podłączyłem, rozkręciłem muzykę i… zagrało!

Wreszcie udało mi się zmusić małego FiiO do wysiłku. Nareszcie mogę powiedzieć, że odkryłem potencjał tego urządzenia. A nie, przepraszam. Ja go nie odkryłem, tylko uwolniłem. To zasadnicza różnica. Dwoma głośnikami biurkowymi opartymi na wzbudnikach. Fakt, że basu to tam szczególnie z tego powodu nie było, ale potencjał do napędzenia tak mało wydajnych głośników jest niezaprzeczalny.

Czemu więc nie wspomniano o głośnikach? Bo producent musiałby kasować za sprzęt jeszcze więcej. No bo dochodzi nam kolejna funkcja: bycie wzmacniaczem głośnikowym. To już byłoby zbyt wiele jak na promocyjne 719 zł, obniżone z 699 zł, które zostało wcześniej obniżone z 679 zł. I módlmy się, aby sklep nie obniżył nam ceny jeszcze bardziej.

Podsumowanie

Czy kupiłbym FiiO K11 dla siebie? Gdybym był na miejscu typowego użytkownika – bardzo mocno chodziłby mi po głowie. Choć z perspektywy Arch Linuxa nie mam dostępu do oprogramowania i wielu rzeczy zmienić nie mogę, sprzęt oferuje wszystkie kluczowe funkcje oraz jakość na poziomie w zupełności wystarczającym do każdych słuchawek i sprzętu.

Sprzęt można zakupić na dzień pisania i publikacji recenzji w cenie 749 zł.