Kiwi Ears Ardor – z piekła do nieba czyli recenzja kapitalnych słuchawek Bluetooth za świetne pieniądze

Po nieudanym modelu Ellipse marka Kiwi Ears wraca do segmentu słuchawek wokółusznych w zupełnie innym stylu. Sprawdziłem na stanowisku pomiarowym i w odsłuchach wycenione na około 350 zł bezprzewodowe Kiwi Ears Ardor – konstrukcję z rekordowymi 140 h pracy.

Kiwi Ears kojarzy się przede wszystkim z rynkiem dokanałowym, gdzie marka zdążyła wyrobić sobie rozpoznawalność dzięki dobrze wycenionym konstrukcjom wieloprzetwornikowym. Wejście w segment słuchawek wokółusznych nie obyło się jednak bez potknięć, czego najlepszym przykładem była moja wcześniejsza recenzja modelu Kiwi Ears Ellipse. To było jakieś nieporozumienie, a miejscami zakrawało na prowokację pozostawiającą po sobie spory niedosyt zarówno pod kątem dopracowania, jak i powtarzalności. Tym ciekawsze stało się sprawdzenie, czy model Ardor – wyceniony w przedziale 330–360 zł (79,99 USD w oficjalnym sklepie Kiwi Ears) – zdoła zatrzeć tamto wrażenie.

Reklama

Dane techniczne

Przetwornikikoaksjalne dynamiczne 40 mm + 10 mm
Impedancja32 Ω ± 10%
Czułość100 dB ± 3 dB
Redukcja hałasu (ANC)tłumienie -32 dB ± 3 dB
Konstrukcjawokółuszna, składana, lekka
Nausznikimiękka skóra ekologiczna
ŁącznośćBluetooth 5.4, odtwarzanie po USB (wbudowany DAC/AMP)
Kodeki audioSBC, AAC
Pojemność akumulatora1100 mAh
Czas pracy na bateriiok. 72 h (z ANC) / do 140 h (bez ANC)
Szybkie ładowanie10 min ładowania = ok. 8 h odtwarzania
Dodatkowe funkcjepołączenie z dwoma urządzeniami jednocześnie, zasięg 8–10 m

Kiwi Ears Ardor vs EarFun Tune Pro

Ardor to zamknięte słuchawki bezprzewodowe wyposażone w aktywną redukcję hałasu (ANC) oraz możliwość pracy przewodowej po złączu analogowym. W sieci łatwo natknąć się jednak na bliźniacze wizualnie konstrukcje OEM – takie jak wyraźnie tańsze EarFun Tune Pro. Aż kusiłoby, aby postawić między nimi znak równości, ale jest takie stare przysłowie: „nie oceniaj książki po okładce”.

Strasznie lubię posługiwać się przysłowiami, ponieważ kiedyś usłyszałem bardzo mądre słowa. Że w przysłowiach i porzekadłach ludowych kryje się mądrość narodu. Taka oddolna, przekazywana z dziada-pradziada.

Dlatego też nie postawię między nimi znaku równości. Na łamach portalu konsekwentnie oceniam wyłącznie egzemplarze, które fizycznie przeszły przez moje stanowisko pomiarowe i zaliczyły sesje odsłuchowe. W przypadku Ardor poprzeczka oczekiwań zawieszona była na poziomie solidnego, codziennego kompana do pracy i podróży, który w rozsądnym budżecie zaoferuje sensowną ergonomię i przewidywalne strojenie.

Mogę ocenić więc tylko to, co dostaję tu i teraz, za te konkretnie pieniądze. Jeśli okazałoby się, że EarFun są ich klonem – super, czyli możemy nabyć te same słuchawki 2x taniej (Tune Pro kosztują ok. 170 zł czyli 50% ceny Ardorów). Ale co w sytuacji, gdy różnią się diametralnie i tylko obudowa jest bliźniacza? No właśnie. Stąd – w imię zasad – nie będę w ciemno analizował różnic między tymi modelami.

Konstrukcja, jakość wykonania i ergonomia

Konstrukcyjnie Kiwi Ears Ardor stawiają przede wszystkim na niską masę i użytkową prostotę. Obudowę wykonano głównie z tworzyw sztucznych, które przy gwałtowniejszych ruchach głową lub podczas zakładania potrafią delikatnie zaklekotać – kulturą pracy mechaniki bardzo przypomina to rozwiązanie znane z Haylou S35. Spasowanie elementów nie budzi jednak obaw o trwałość przy normalnym użytkowaniu, a całość nie ciąży na głowie nawet podczas wielogodzinnych sesji przed komputerem.

Kluczowym atutem ergonomicznym okazuje się bardzo łagodny docisk pałąka. Nauszniki są stosunkowo płytkie i wypełnione miękką pianką, co teoretycznie mogłoby zwiastować szybkie zmęczenie małżowin, jednak dzięki niskiej sile nacisku słuchawki niemal znikają na głowie.

Reklama

W bezpośrednim porównaniu użytkowym wypadają tu korzystniej niż znacznie droższe Philips Fidelio L4, które po około godzinie potrafią dawać o sobie znać wyraźnym uciskiem.

Słuchawki oferują pełną elastyczność połączeń – od pracy przez Bluetooth, przez tryb z włączonym ANC, aż po klasyczny tryb przewodowy realizowany przez gniazdo analogowe, które pozwala korzystać z nich nawet po całkowitym rozładowaniu akumulatora. O rozładowanie jest tu zresztą niezwykle trudno, ponieważ czas pracy na jednym ładowaniu należy do absolutnej czołówki w tej klasie cenowej. Producent deklaruje do 72 godzin działania z aktywną redukcją hałasu oraz aż do 140 godzin w czystym trybie bezprzewodowym, co w praktyce oznacza konieczność sięgania po ładowarkę raz na kilka tygodni.

Jakość dźwięku Kiwi Ears Ardor

Kiwi Ears Ardor to zamknięta konstrukcja wokółuszna oparta na przetwornikach dynamicznych, w której finalny charakter brzmienia zależy bezpośrednio od tego, czy aktywny jest wbudowany procesor DSP (tryby Bluetooth oraz ANC), czy sygnał trafia na przetworniki z całkowitym pominięciem elektroniki po przewodzie analogowym. Na surowych wykresach ze stanowiska pomiarowego słuchawki sprawiają wrażenie zestrojonych ostro i agresywnie, jednak po odniesieniu krzywych do celu Tilted Diffuse Field oraz weryfikacji odsłuchowej zaskakują dojrzałością, czystością i spójnością przekazu – szczególnie w podstawowym trybie Bluetooth.

W kwestii parowania przetworników w całym użytecznym zakresie basu i średnicy oba kanały pracują wzorowo, utrzymując praktycznie zerowe przesunięcie stałe panoramy. Dopiero powyżej 6 kHz – ze szczególnym uwzględnieniem okolic 6,9 kHz oraz 14,3 kHz – pojawia się wyraźniejszy rozjazd efektywności między lewą a prawą muszlą, wynikający z podatności nauszników na docisk oraz geometrii komory akustycznej w najwyższych oktawach.

Różnica między pierwszym wrażeniem z lektury wykresów a rzeczywistym odbiorem muzyki wynika tu bezpośrednio z mechaniki pasm krytycznych i psychoakustycznego uśredniania energii przez ludzki słuch. W surowym pomiarze zakres między 2,9 a 6 kHz dzieli się na wyraźne wypiętrzenia przedzielone wąskimi dołkami, a przy 10,5 kHz widnieje ostre wcięcie interferencyjne, jednak po zastosowaniu wygładzania psychoakustycznego wszystkie te zafalowania łączą się w spójną, łagodnie opadającą całość. W podstawowym trybie Bluetooth krzywa przenoszenia niemal idealnie podąża wówczas za celem Tilted Diffuse Field, co tłumaczy naturalną barwę i wysoką kulturę brzmienia mimo mocnego podparcia basowego. Z kolei aktywacja ANC podnosi poziom energii szeroko już od 1,2 kHz w górę, nadając prezentacji lekko rozjaśniony, bardziej analityczny charakter, natomiast tryb przewodowy po odcięciu DSP cofa obszar 1,3–4 kHz względem płaskiej półki przy 5–6 kHz, przez co barwa staje się bardziej zdystansowana i sucha.

Bas

W czystym trybie Bluetooth najniższe rejestry oferują najbardziej zwartą i sprężystą prezentację spośród wszystkich trzech wariantów pracy. Energia narasta płynnie poniżej 90 Hz ku wierzchołkowi średniego basu przy 67 Hz (około 4–5 dB ponad krzywą docelową Tilted Diffuse Field) i utrzymuje wysoką sprawność aż do 20 Hz, natomiast między 110 a 150 Hz występuje celowy, wyraźny dołek z minimum przy 125 Hz, który oczyszcza przełom basu i średnicy. W praktyce przekłada się to na szybkie, punktowe uderzenie stopy perkusyjnej, czytelną fakturę gitar basowych i całkowity brak zalewania niższych partii wokalnych.

Włączenie aktywnej redukcji hałasu uruchamia dodatkową kompensację DSP w najniższej oktawie, prostując przebieg subbasu liniowo aż do samego progu 20 Hz i jednocześnie wypłycając dołek przy 125 Hz. Dół zyskuje dzięki temu kinową masę, głębsze zejście i lepszą słyszalność w hałaśliwym otoczeniu, choć odbywa się to kosztem lekkiego zmiękczenia konturu w porównaniu z czystym trybem bezprzewodowym.

Reklama

Po podłączeniu przewodu analogowego przetworniki pracują wykorzystując wyłącznie akustykę samej komory, przez co subbas opada łagodniej ku 20 Hz, a główny ciężar przesuwa się wyżej, tworząc ciepłe, pełne wypiętrzenie w zakresie 100–180 Hz zakończone wąską dolinką przy 270 Hz. Niezależnie od wybranego trybu przetworniki zachowują referencyjną czystość – zniekształcenia harmoniczne w trybach BT oraz przewodowym utrzymują się poniżej 0,2%, a nawet w trybie ANC, gdzie pętla sprzężenia zwrotnego mocniej obciąża membranę poniżej 500 Hz (sięgając około 0,8–0,9% przy 100 Hz z głębokim wcięciem kompensacyjnym przy 950 Hz), THD pozostaje wyraźnie poniżej progu słyszalności i nigdy nie powoduje dudnienia.

Tony średnie

Średnica jest najbardziej pozytywnym zaskoczeniem w całym strojeniu Ardor, ponieważ w bezpośrednim odsłuchu okazuje się znacznie bardziej naturalna i muzykalna, niż sugerowałyby nieprzetworzone pomiary. W trybie Bluetooth krzywa przenoszenia od 200 Hz aż do 4 kHz niemal idealnie pokrywa się z celem Tilted Diffuse Field, zapewniając wierną barwę wokali, właściwą masę instrumentów akustycznych i całkowity brak nosowości. Niewielki ubytek fizjologiczny w okolicach 3,5 kHz skutecznie odciąża pasmo największej wrażliwości ludzkiego słuchu, a brak wąskopasmowych rezonansów o wysokiej dobroci Q chroni przekaz przed krzykliwością.

Aktywacja ANC wyraźnie zmienia równowagę tonalną tego zakresu, unosząc krzywą ponad poziom odniesienia już od 1,2 kHz i wzmacniając szerokie plateau między 2,9 a 4,5 kHz o kolejne kilka decybeli. Chociaż brak ostrych, wąskopasmowych szpilek rezonansowych zapobiega kłuciu sybilantami, to tak szeroka akumulacja energii w wyższej średnicy przesuwa barwę w stronę bardziej technicznej, chłodniejszej i lekko szklistej ekspozycji wyższych alikwotów, która przy dłuższych sesjach męczy szybciej niż spokojniejszy tryb Bluetooth.

W trybie analogowym po kablu brak cyfrowej korekcji sprawia, że cały obszar między 1,3 a 4 kHz cofa się wyraźnie poniżej krzywej docelowej Tilted Diffuse Field, pogłębiając dołek w rejonie 3,5–3,8 kHz. Głosy oraz gitary prowadzące robią krok w tył, tracąc część bezpośredniej energii i wypełnienia na rzecz bardziej zdystansowanej, spokojniejszej prezentacji.

Sopran

Powyżej 4 kHz wszystkie trzy tryby pracy zachowują wspólną topologię, opartą na wyraźnym wybiciu w przedziale 4,5–6 kHz oraz konsekwentnym, fizjologicznym wygaszaniu energii ku najwyższym oktawom. Wypiętrzenie przy 6 kHz nadaje transjentom wyrazisty kontur, poprawia czytelność artykulacji spółgłosek i dodaje strunom sprężystości, podczas gdy łagodny spadek w strefie 7–9 kHz chroni przed syczeniem i granulacją w gorzej zrealizowanych nagraniach.

W trybie Bluetooth neutralna średnica dobrze równoważy podbicie przy 6 kHz, dzięki czemu talerze perkusyjne brzmią czysto i kulturalnie bez sztucznego rozjaśnienia, natomiast w trybie ANC podniesiona wyższa średnica nadaje górze bardziej analityczny, chłodniejszy sznyt. Zupełnie inaczej odbiera się tryb analogowy, w którym cofnięcie zakresu 1,3–4 kHz czyni wybicie przy 6 kHz najwyższym punktem górnej połowy pasma – w efekcie blachy perkusyjne stają się bardziej suche, iskrzące i wyraźniej wysunięte na tle reszty instrumentarium.

W najwyższych oktawach wykres z komparatora ujawnia wąskopasmowy dołek interferencyjny wspólny dla wszystkich trybów dokładnie przy 10,5 kHz oraz niewielkie odbicie w rejonie 11,5–12 kHz, które doświetla wybrzmienia bez wprowadzania metalicznego nalotu. Obserwowany na pomiarach rozjazd poziomów między kanałami powyżej 6,9 kHz, wynikający z ułożenia padów na fantomie, w codziennym odsłuchu objawia się wyłącznie subtelnym przesunięciem najdrobniejszych refleksów pogłosowych i nie zaburza spójności barwowej.

Reklama

Stereofonia i lokalizacja

Budowa sceny dźwiękowej bezpośrednio odzwierciedla wzorową symetrię pracy przetworników w kluczowym zakresie 200 Hz–2 kHz, dzięki czemu źródła pozorne na osi centralnej – takie jak wokal czy stopa perkusyjna – ogniskują się stabilnie i punktowo. Delikatny dołek fizjologiczny przy 3,5 kHz odsuwa pierwszy plan na komfortowy dystans, pozwalając zamkniętej obudowie budować czytelną głębię zamiast kumulować dźwięk bezpośrednio w środku głowy.

Najlepszą równowagę przestrzenną oferuje tryb Bluetooth, w którym szerokość sceny płynnie łączy się z wypełnieniem centrum i dobrą separacją planów. Przełączenie na kabel analogowy optycznie poszerza bazę stereo i mocniej eksponuje pogłosy za sprawą cofniętej wyższej średnicy oraz bardziej wyrazistego pasma 6 kHz, jednak odbywa się to kosztem spójności pierwszego planu, natomiast w trybie ANC mocniejszy subbas oraz praca układu redukcji hałasu subiektywnie domykają przestrzeń wokół słuchacza, czyniąc przekaz bardziej intymnym.

Opcjonalne korekcje PEQ

W zależności od aktywnego trybu pracy prosta korekcja parametryczna pozwala precyzyjnie skorygować specyficzne odchyłki każdego toru od krzywej docelowej:

Tryb Bluetooth:

  • 4500 Hz, -2,0 dB, Q = 1,4 (Peak): lekkie złagodzenie przejścia między wyższą średnicą a dolnym sopranem dla jeszcze bardziej neutralnej barwy.
  • 6000 Hz, -2,5 dB, Q = 2,2 (Peak): przycięcie wybicia nadającego ostrość transjentom, co wygładza wybrzmienie talerzy perkusyjnych.
  • 125 Hz, +2,0 dB, Q = 1,8 (Peak): opcjonalne wypełnienie celowego dołka na przełomie basu i średnicy, jeśli w lżejszych nagraniach brakuje nieco ciepła niskich głosów.

Tryb ANC:

  • 2900 Hz, -3,0 dB, Q = 1,8 (Peak): redukcja głównego wypiętrzenia wyższej średnicy, usuwająca szklisty nalot z wokali i gitar.
  • 4500 Hz, -3,0 dB, Q = 1,6 (Peak): wyrównanie szerokiego plateau w strefie prezencji do poziomu krzywej docelowej.
  • 45 Hz, -2,5 dB, Q = 0,7 (Low Shelf): lekkie odciążenie najniższego subbasu, przywracające sprężystość i kontur dołu znany z czystego trybu Bluetooth.

Tryb analogowy (Jack):

  • 140 Hz, -2,5 dB, Q = 1,6 (Peak): odchudzenie wypiętrzenia wyższego basu, co oczyszcza przełom pasm z nadmiernego ocieplenia.
  • 3600 Hz, +3,0 dB, Q = 1,8 (Peak): wypełnienie dołka w wyższej średnicy i przywrócenie wokalom bezpośredniej obecności.
  • 6000 Hz, -2,5 dB, Q = 2,2 (Peak): uspokojenie najbardziej eksponowanego wybicia w sopranie i redukcja suchości blach perkusyjnych.

Podsumowanie

Kiwi Ears Ardor to jeden z tych modeli, w których zestawienie surowych pomiarów ze stanowiska z praktycznym odsłuchem i oceną użytkową prowadzi do bardzo budujących wniosków. Choć na nieprzetworzonych wykresach strojenie może wydawać się agresywne, uśrednienie w pasmach krytycznych i odniesienie do celu Tilted Diffuse Field potwierdzają to, co słychać od pierwszych minut: w podstawowym trybie Bluetooth słuchawki grają zaskakująco naturalnie, spójnie i kulturalnie, zachowując przy tym referencyjną czystość przetwornika oraz bardzo dobrą symetrię kanałów w całym zakresie podstawowym.

Owszem, przełączenie na tryb ANC lekko rozjaśnia wyższą średnicę, a wpięcie kabla analogowego odłącza korekcję DSP i spłyca prezentację tego zakresu, natomiast sama obudowa potrafi momentami lekko zaklekotać. Wszystkie te drobiazgi schodzą jednak na dalszy plan w zderzeniu z ceną na poziomie 330–360 zł, ponadprzeciętną wygodą wynikającą z niskiego docisku oraz gigantycznym czasem pracy na baterii.

Reklama

Na szczęście podczas testów hamulcem powstrzymującym mnie przed zakupem własnego egzemplarza była obecność moich ulubionych na co dzień słuchawek bezprzewodowych – Audio-Technica ATH-S300BT. Inaczej już bym grzebał sobie w portfelu. Marka w pełni zmyła tym samym niesmak po nieudanym modelu Ellipse, który choć nie jest modelem wireless, mocno podkopał w moich oczach potencjał producenta.

Mocne strony

  • Głównie naturalne i spójne strojenie.
  • Brak problemów z nadmiernym THD, słyszalną asymetrią balansu kanałów lub przebiciami.
  • Fenomenalny czas pracy na baterii.
  • Niska masa i bardzo łagodny docisk pałąka.
  • Możliwość pracy po kablu.
  • Bardzo korzystna relacja możliwości do ceny.

Na co warto uważać

  • Lekkie klekotanie plastikowych elementów obudowy i tendencja do zsuwania się przy szybszych ruchach.
  • Płytkie pady.
  • Słabsza równowaga tonalna w trybie pasywnym po przewodzie względem pracy bezprzewodowej.
  • Rozjaśniona wyższa średnica po aktywacji układu ANC.
Ocena: Pingwinek Surfer

Kiwi Ears Ardor nie są konstrukcją pozbawioną drobnych kompromisów materiałowych, ale żaden z nich nie jest wadą techniczną ani akustyczną zbijającą je na tyle, aby bardziej adekwatny był Pingwinek w kole ratunkowym. W cenie około 350 zł słuchawki oferują świetną kulturę brzmienia w trybie bezprzewodowym, dobrą czystość przetworników, rekordowy akumulator i wygodę pozwalającą zapomnieć o nich na głowie – to kompletny produkt w swojej klasie.

Rekomendacja Audiofanatyk

Na dzień pisania recenzji, sprzęt można zakupić w cenie ok. 330–360 zł.

Jakub Łopatko

Jakub Łopatko

Autor, publicysta i pasjonat metrologii elektroakustycznej z ponad kilkunastoletnim doświadczeniem w branży audio. Twórca i jedyny operator platformy Audiofanatyk™, łączący w recenzjach twardy rygor pomiarowy z analizą psychoakustyczną oraz specyficznym poczuciem logicznego humoru.

Zostaw komentarz lub zadaj pytanie