Avantone Planar II – amerykański sen o planarnej potędze posmarowany studyjnym kremem

Avantone Pro to amerykańska marka kojarzona w środowisku pro-audio przede wszystkim z pragmatycznymi narzędziami studyjnymi, na czele z nowoczesnymi rekreacjami legendarnych MixCube. Od pewnego czasu producent konsekwentnie rozwija jednak swoje portfolio słuchawkowe, celując w segment otwartych konstrukcji magnetostatycznych (popularnie zwanych planarnymi, choć do tej grupy zaliczyć można technicznie też konstrukcje elektrostatyczne).

Pierwsza generacja Avantone Planar była konstrukcją odważną, lecz obarczoną z tego co słyszałem kompromisami w zakresie gabarytów i masy. Nie miałem jednak z nim styczności, więc nie mogę tego potwierdzić. Model Planar II stanowić miał natomiast próbę odpowiedzi na postulaty realizatorów dźwięku i entuzjastów domowego odsłuchu, poszukujących szybkości membrany magnetostatycznej w budżecie poniżej 2000 zł.

W tym pułapie cenowym technologia planarna rzadko występuje w bezwzględnej próżni kompromisowej. Oczekiwania wobec Planar II obejmują więc nie tylko kontrolę zniekształceń nieliniowych i stabilność pasma, ale przede wszystkim trwałość mechaniczną przy codziennej, wielogodzinnej pracy na stanowisku odsłuchowym. Sprawdźmy więc sobie na spokojnie, jak bilans ten wypada w konfrontacji z praktyczną, audiofanatykową metrologią.

Recenzja dotyczy prywatnego egzemplarza należącego do p. Michała, któremu serdecznie dziękuję za użyczenie sprzętu do niezależnych testów. Jeśli posiadacie sprzęt, którego jeszcze nie recenzowałem i chcecie, abym przeprowadził jego pełną i niezależną ekspertyzę, serdecznie zachęcam do zgłoszenia go na oficjalne testy i pomiary. Działalność portalu można wesprzeć również kupując kable sygnowane moim logo, albo bezpośrednio wpłatami via Buycoffee.to 💙

Dane techniczne

• Waga produktu: 480 g
• Rodzaj słuchawek: wokółuszne
• Konstrukcja: otwarta
• Impedancja: 32 Ω
• Pasmo przenoszenia: 30-30000 Hz
• Złącze słuchawkowe: 3,5 mm, 6,35 mm
• Wersje kolorystyczne: Black, Red, Creme (testowana)

Konstrukcja, jakość wykonania i ergonomia Avantone Planar II

Generalnie mam wrażenie, że to konstrukcja, w której inżynierski pragmatyzm miesza się z widocznymi ograniczeniami materiałowymi narzuconymi przez założony budżet. Z zewnątrz słuchawki sprawiają surowe, czysto narzędziowe wrażenie, jednak inspekcja mechaniczna ujawnia kilka punktów wymagających świadomej uwagi użytkownika.

Szkielet oparto na metalowym pałąku o stosunkowo cienkim profilu. Zapewnia on poprawny nacisk boczny, lecz wykazuje zauważalną podatność na trwałe odkształcenia mechaniczne pod wpływem naprężeń zginających. Za rozkład masy na czubku głowy odpowiada samoregulująca się opaska nagłowna.

Największym kompromisem ergonomicznym jest mocno ograniczony zakres ruchu muszli w osi pionowej. W połączeniu z prostokątnym, wydłużonym obrysem poduszek sprawia to, że słuchawki nie zawsze samoczynnie układają się optymalnie wokół małżowin. Prawidłowy docisk wymaga manualnego dopasowania, co w konstrukcjach planarnych jest kluczem do zachowania powtarzalnej szczelności akustycznej komory i stabilnego fundamentu basowego.

Najwięcej uwag w wieloletnim cyklu eksploatacyjnym budzi sposób prowadzenia sygnału między przetwornikami. Zastosowano tu jednostronne doprowadzenie sygnału z płaską, elastyczną taśmą ukrytą w opasce nagłownej:

• Tarcie mechaniczne: Taśma pracuje w bezpośrednim kontakcie z metalowymi elementami stelaża, przesuwając się przy każdym zakładaniu i zdejmowaniu słuchawek, co rodzi ryzyko zmęczeniowego pęknięcia ścieżek.
• Ekspozycja na wilgoć: Opaska przylegająca do głowy chłonie pot i sebum, co przy braku pełnej hermetyzacji stwarza w perspektywie czasu ryzyko korozji i śniedzenia przewodnika.

Projektanci podjęli za to znakomitą decyzję w kwestii gniazd przyłączeniowych. W dolnej części obu muszli umieszczono niezależne gniazda jack 3,5 mm. Pozwala to nie tylko na wpięcie przewodu z dowolnej strony, ale stanowi pełną redundancję serwisową: w razie przetarcia taśmy w pałąku nie trzeba rozbierać konstrukcji – wystarczy zastąpić fabryczny kabel klasycznym przewodem symetrycznym typu Y (2 × jack 3,5 mm), całkowicie omijając uszkodzone mostkowanie.

Pady o profilu wokółusznym mocowane są do korpusu za pomocą rzepów (Velcro). To rozwiązanie surowe wizualnie, ale w warunkach studyjnych bezbłędne – wymiana zużytych nauszników na nowe zajmuje kilkanaście sekund i nie wymaga naciągania delikatnych kołnierzy na plastikowe ranty. Izolacja pasywna od otoczenia z racji stuprocentowo otwartej konstrukcji i ażurowych maskownic praktycznie nie istnieje.

Jakość dźwięku Avantone Planar II

Avantone Planar II są strojone w sposób wykazujący bezpośrednie pokrewieństwo z krzywą Tilted Diffuse Field. Pasmo przenoszenia w basie i niższej średnicy biegnie bardzo stabilnie i równomiernie, po czym wchodzi w zrównoważoną, fizjologiczną kompensację ucha z kulminacją przy 2,8 kHz (103,6 dB SPL). Powyżej tego zakresu następuje wyraźny spadek energii w oktawie 8–11 kHz, sięgający w rejonie 10,7 kHz poziomu poniżej 79 dB SPL.

Odpowiedź impulsowa przetworników jest szybka i wolna od dzwonienia, a parowanie kanałów w newralgicznym paśmie wokalnym stoi na wysokim poziomie – wskaźnik W-MAE wynosi 88,5% przy błędzie ważonym zaledwie 0,69 dB. W wyższych rejestrach ujawniają się drobne dysproporcje zbieżności (rozjazd 2,9 dB przy 7,7 kHz), wynikające z tolerancji naciągu membran w budżecie do 2000 zł. Ogólna sygnatura brzmieniowa oscyluje wokół naturalnego, bezpiecznego i lekko przyciemnionego grania w stylu Goldplanar GL2000, lecz z lżejszą podbudową subbasową i wygładzonym atakiem najwyższych składowych.

Bas

Analiza techniczna: Dolny zakres pasma zaczyna się na poziomie 89,6 dB SPL przy 20 Hz (-4,1 dB względem pasmowej bazy 200 Hz – 1 kHz) i płynnie wznosi się w kierunku 100 Hz, osiągając maksimum 92,8 dB SPL przy 105 Hz (-0,9 dB względem bazy). Przetwornik nie wykazuje gwałtownego roll-offu typowego dla konstrukcji dynamicznych, co potwierdza prawidłową szczelność komory akustycznej.

Pomiary CSD demonstrują błyskawiczne wygaszanie rezonansów własnych membrany planarnej w całym przedziale niskotonowym. Czystość nieliniowa w dole pasma stoi na wzorowym poziomie – punkt kontrolny 100 Hz notuje zaledwie 0,3% THD, co dla membrany magnetostatycznej w tym budżecie jest wynikiem w pełni referencyjnym.

Subiektywny odsłuch: Linia basowa Avantone Planar II stawia na kontrolę, liniowość i zrównoważenie zamiast sejsmicznego uderzenia. Względem Goldplanar GL2000 fundament subbasowy jest delikatniej zaznaczony, a transjenty mają charakter bardziej sprężysty niż twardy.

Dzięki liniowemu przejściu między 50 a 200 Hz instrumenty operujące w dole nie cierpią na dudnienie ani maskowanie wyższych składowych harmonicznych. Ludzkie ucho odbiera ten zakres jako czytelny pod kątem faktury i mikrodynamiki, co ułatwia ocenę partii perkusyjnych czy linii gitary basowej, choć miłośnicy potężnego zejścia w muzyce elektronicznej odczują lekki niedosyt subbasowej masy.

Tony średnie

Analiza techniczna: Średnica charakteryzuje się stabilnością w przedziale 300–1800 Hz, trzymając poziom 93,5–95,2 dB SPL bez zapadłości. Wznoszenie kompensacyjne ear gain rozpoczyna się powyżej 1,8 kHz i w sposób ciągły wspina się do wierzchołka 103,6 dB przy 2,8 kHz (+9,9 dB względem bazy pasmowej 200 Hz – 1 kHz). Szerokość geometryczna głównego wzniesienia (-3 dB) jest umiarkowana i wynosi ~0,44 oktawy (2,4–3,3 kHz). Przy 4,5 kHz widoczne jest wtórne, łagodne podparcie na poziomie 97,5 dB SPL.

Gradient energetyczny między wyższą średnicą (2,5–4,5 kHz: śr. 99,6 dB) a dolną średnicą (300–800 Hz: śr. 93,8 dB) wynosi zaledwie +5,8 dB. Oznacza to silne podparcie harmoniczne dolnym środkiem – pasmo 3–4 kHz nie jest wyizolowane ani przerysowane. Pomiary THD przy 1 kHz wykazują symboliczne 0,1%. Analiza CSD w całym zakresie średnicy nie wykazuje powidoków rezonansowych.

Subiektywny odsłuch: Średnica brzmi naturalnie, bezpośrednio i neutralnie barwowo. Wokale są podawane blisko i intymnie, zachowując organiczną strukturę bez efektu nosowości czy krzykliwości, co wynika wprost ze zrównoważonej delty ear gainu (+9,9 dB) podpartej zwartym dolnym środkiem.

Brak rezonansów w punkcie podziału między basem a średnicą gwarantuje wysoką separację instrumentów akustycznych i partii gitarowych. Średnie tony brzmią czysto, realistycznie i bez zapiaszczenia, co czyni Planar II narzędziem bardzo wdzięcznym do pracy z partiami lektorskimi, monitorowania wokali i kontroli pierwszego planu.

Sopran

Analiza techniczna: Wyższe rejestry wykazują umiarkowane wybicie przy 5,0–7,5 kHz (96,4 dB SPL), po którym następuje głęboki spadek energii. W punkcie kontrolnym 10,0 kHz ciśnienie opada do 81,5 dB SPL, a w rejonie 10,7 kHz notuje lokalne dno na poziomie poniżej 79 dB SPL. Średni poziom w oknie presence/brilliance (6–10 kHz) wynosi 92,8 dB SPL, notując kontrolowany spadek o 10,8 dB względem szczytu ear gainu.

Wyższa oktawa odzyskuje część energii dopiero w węźle 12,8 kHz (ok. 86 dB SPL), po czym następuje liniowy roll-off: 78,6 dB przy 15 kHz oraz 75,0 dB przy 20 kHz. Algorytm nie wykrywa ostrych rezonansów wąskopasmowych o wysokiej dobroci (szpilki o Q > 2,5 nie występują). Zniekształcenia THD przy 6 kHz utrzymują się na poziomie 0,1%.

Subiektywny odsłuch: Rezygnacja z energii w rejonie 8–11 kHz nadaje słuchawkom specyficzny, przyciemniony i wybitnie niemęczący charakter. Brak agresywnego ataku w sopranie eliminuje problem sybilantów i wyostrzonych krawędzi w gorzej zrealizowanych nagraniach.

Subiektywnie góra sprawia wrażenie gładkiej i bezpiecznej, choć lokalne wybicie w punkcie 6,4 kHz zapobiega utracie czytelności transjentów blach perkusyjnych czy dźwięczności strun. Z perspektywy psychoakustycznej taka sygnatura pozwala na wielogodzinną pracę bez zmęczenia słuchu, aczkolwiek do ostatecznego szlifu najwyższych harmonicznych i mikroskopijnych detali tła w miksie słuchawki będą wymagały podparcia korekcją cyfrową.

Stereofonia i lokalizacja

Analiza techniczna: Zbieżność kanałów w paśmie roboczym 100 Hz – 10 kHz utrzymuje wysoki wskaźnik zbieżności W-MAE na poziomie 88,5% przy średnim błędzie ważonym wynoszącym 0,69 dB. Stałe przesunięcie panoramy w przedziale wokalnym 200 Hz – 2 kHz wynosi symboliczne +0,3 dB (dryf pozornego środka sceny jest pomijalny).

Maksymalny rozjazd przetworników wynosi 2,9 dB przy 7,7 kHz (L: 92,3 dB, R: 95,2 dB), a w najwyższej oktawie sięga 3,4 dB przy 10,9 kHz. Fluktuacje te wynikają z tolerancji naciągu membran magnetostatycznych w budżecie masowym oraz mikro-asymetrii padów, nie rzutując jednak na stabilność podstawowych planów instrumentów.

Subiektywny odsłuch: Przestrzeń kreowana przez Avantone Planar II cechuje się poprawną szerokością i zwartą, intymną głębią, na co bezpośredni wpływ ma wycofana wyższa góra oraz bliska, wokalna prezentacja rejonu 2,8 kHz.

Otwarta konstrukcja zapewnia swobodną propagację fali na zewnątrz, co redukuje wczesne odbicia w komorze przetwornika. Jednak z powodu ograniczonej regulacji muszli w osi pionowej ułożenie słuchawek na czaszce potrafi w pewnym stopniu modulować percepcję lokalizacji źródeł pozornych. Stereofonia stawia na studyjny ład i czytelną separację lewo-prawo zamiast sztucznie rozdmuchanej, holograficznej przestrzeni.

Napędzenie, impedancja i faza

Pomiary modułu impedancji i fazy wykazują podręcznikowy, czysto rezystywny przebieg obciążenia. Wartość nominalna wynosi 30,6 Ω w przedziale 200 Hz – 2 kHz. Mechaniczny rezonans własny układu drgającego ƒₛ przypada przy 55 Hz, wywołując jedynie śladowy wzrost modułu Z do 33,1 Ω przy zerowym kącie fazowym (0,9°). Wartość przy 1 kHz wynosi 30,7 Ω, a przy 20 kHz osiąga 30,5 Ω, potwierdzając całkowity brak wzrostu indukcyjnego w paśmie słyszalnym.

Płaski przebieg modułu impedancji oznacza, że słuchawki podłączone do źródeł o podwyższonej rezystancji wyjściowej nie zmienią swojej sygnatury tonalnej w wyniku działania klasycznego dzielnika napięcia. Mimo to niska impedancja bazowa (ok. 31 Ω) w połączeniu ze wzmacniaczami lampowymi o wysokim oporze wyjściowym (np. układy OTL) doprowadzi do drastycznej degradacji współczynnika tłumienia (damping factor) oraz niedopasowania energetycznego, skutkującego nieliniowościami samego stopnia mocy i utratą kontroli transjentów.

Pod względem wymagań prądowych przetworniki planarne wymagają stabilnego stopnia wyjściowego o niskiej impedancji bliskiej 0 Ω, zdolnego do oddania czystego prądu przy obciążeniu 30–32 Ω. Wzmacniacz tranzystorowy dostarczający od 500 mW wzwyż zapewni należytą kontrolę basu i pełną dynamikę makro.

Opcjonalne korekcje PEQ

Fabryczne strojenie Avantone Planar II broni się jako spójne i fizjologicznie bezpieczne pod kątem zmęczenia słuchowego. W zastosowaniach krytycznych lub przy chęci otwarcia brzmienia warto zastosować punktowe filtry parametryczne:

• Doświetlenie wyższej oktawy (9,8 kHz): Głęboki zrzut energii powyżej 8 kHz można skutecznie skompensować filtrem dzwonowym: ƒ = 9800 Hz, Gain = +5,5 dB, Q = 2,2. Zabieg ten otwiera napowietrzenie sceny i przywraca naturalną dźwięczność wybrzmieniom blach perkusyjnych bez wyostrzania sybilantów w rejonie 6 kHz.
• Korekta wokalna (opcjonalnie, 2,8 kHz): Użytkownicy poszukujący głębszego pierwszego planu i bardziej zrelaksowanej średnicy mogą zaaplikować łagodny filtr: ƒ = 2800 Hz, Gain = -2,5 dB, Q = 1,8, co odsunie wokale o krok w głąb sceny.

Podsumowanie

Avantone Planar II to ciekawa, pragmatyczna propozycja w segmencie otwartych konstrukcji planarnych do 2000 zł. Od strony czysto akustycznej słuchawki bronią się bezdyskusyjnie: oferują spójne, niemęczące strojenie bliskie Tilted DF, wzorowe podparcie dolnej średnicy, naturalny ear gain bez agresji oraz wciąż jeszcze sensowną czystość nieliniową.

Wyraźne kompromisy pojawiają się po stronie mechanicznej i produkcyjnej. Cienki profil pałąka podatny na zginanie, mocno ograniczony ruch muszli w pionie oraz taśma sygnałowa pracująca wewnątrz opaski nagłownej na krawędziach metalu budzą uzasadnione obawy o trwałość w wieloletnim cyklu studyjnym. Do tego dochodzi rozrzut parowania przetworników w wyższych rejestrach (do 2,9 dB przy 7,7 kHz). Ogromnym ratunkiem serwisowym okazują się natomiast niezależne gniazda jack 3,5 mm w obu muszlach, pozwalające w razie awarii taśmy bezproblemowo przejść na kabel symetryczny typu Y.

Jednocześnie nie jest to do końca sprzęt uniwersalny ani bezwzględny wzorzec konstrukcyjny, na który można wydać niespełna 2000 zł ot tak w ciemno. O ich rekomendacji decyduje faktyczny bilans zalet akustycznych i bezdyskusyjnych kompromisów mechanicznych, który należy przeprowadzić samodzielnie. Jeśli sam miałbym je polecić, to wyłącznie warunkowo i świadomemu użytkownikowi.

Słuchawki na dzień pisania recenzji można kupić bardzo szczątkowo w kwocie ok. 1600 – 2000 zł.